Τι είναι ;

Την ανησυχία αυτή δεν μπορώ να πω πως την είχα όταν πρωτοξεκίνησα το τρέξιμο. Με ανησυχούσε μόνο το pace, ο χρόνος, οι φωτογραφίες, το μετάλλιο και το πρόσωπο που θα δείξω στους άλλους. Αχ, αυτή οι «άλλοι»… Τα τελευταία χρόνια όμως, σχεδόν τα δύο τελευταία πιο συγκεκριμένα, η ανησυχία μου για το τι είναι το τρέξιμο φούντωνε και με κυνηγάει όλο και πιο γρήγορα. Όλοι συμφωνούμε πως το τρέξιμο είναι σε κάποιο βαθμό κάτι από τα ακόλουθα ή όλα μαζί: ένας καλός χρόνος τερματισμού, απόρροια μιας καλής προετοιμασίας, ένα ωραίο «κλικ» του φωτογραφικού φακού — δεκτό κι αυτό — στη διάρκεια του μαραθωνίου, το ωραίο παπούτσι και το ωραίο σορτσάκι. Συμφωνούμε ακόμη περισσότερο πως το τρέξιμο είναι σωματική υγεία και ομορφιά. Όλα τα παραπάνω είναι ωραία, σημαντικά και χρήσιμα, έως ένα βαθμό.

Με τη μικρή μου εμπειρία όμως, ως τώρα στο τρέξιμο, έχω την αίσθηση πως είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό. Κάτι εθιστικό, που δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Προϋπόθεση είναι να το ζήσεις. Να το ζήσεις με συνέπεια,αλλίως κάνε κάτι άλλο. Τρέξιμο, πλέον για μένα, είναι η αγάπη που επιλέγω να δώσω στον εαυτό μου σε μια προετοιμασία, στους δρομείς που γνωρίζω πάνω στον αγώνα — ξέρετε, είναι πολλοί — και στα δικά μου άτομα στον τερματισμό. Τρέξιμο είναι η τελευταία προπόνηση μιας δύσκολης προετοιμασίας, εκείνη που κλείνω το ρολόι, κοιτάζω πάνω, κοιτάζω τον ουρανό, τα δέντρα στο Ζάππειο, νιώθω τον αέρα, σταματά ο χρόνος της ζωής μου και συγκινούμαι. Τρέξιμο είναι η καλημέρα που θα πω στους δρομείς όταν βγω για ένα long run. Είναι και το τραγούδι που με συγκινεί,εκείνη η playlist που έχω φτιάξει με τον Νταλάρα.

Δεν μπορώ όμως να το κρύψω.Η μέρα του μαραθωνίου, σε όποια χώρα κι αν είναι, απογυμνώνει κάθε συναισθηματική άμυνα που έχω. Με ξεκλειδώνει απόλυτα από τη στιγμή της εκκίνησης. Τρέξιμο είναι τα πρόσωπα που βλέπω στα πρώτα τρία χιλιόμετρα, οι θεατές, η ενέργεια που μου στέλνουν, τα χαμόγελά τους. Τρέξιμο είναι οι δρομείς που συναντώ στο δέκατο πέμπτο χιλιόμετρο και ανακαλύπτουμε πως έχουμε τον ίδιο στόχο και τον ίδιο ρυθμό. Τρέξιμο είναι ο Τζιοβάνι από την Ιταλία, ο πενηντάρης δρομέας της ζωής. Τρέξιμο είναι ο Λούκα — ο Λούκα που βρίσκεται στο εικοστό χιλιόμετρο και μου λέει πως είναι ο πρώτος του μαραθώνιος· θέλει να κάνει sub-3, αλλά από την άλλη θέλει να το απολαύσει. Και τι κάνει ο Λούκα ρε παιδιά, τι κάνει και με σκλαβώνει! Ακουμπάει το απλωμένο χέρι από κάθε παιδάκι και χαμογελάει ακόμα και στα δέντρα,χαμογελάει τόσο πολύ που με κάνει να νιώθω άβολα.Εγώ ο σοβαρός. Τρέξιμο είναι ακόμα η αγάπη που δίνω στον Λούκα όταν, στο εικοστό πέμπτο χιλιόμετρο, είναι δίπλα μου. Εγώ πάω για λίγο πιο γρήγορο χρόνο και, βάζοντάς του τις φωνές, του λέω: «Ο μαραθώνιος τιμωρεί, πρόσεχε σε παρακαλώ, μείωσε ταχύτητα». Τρέξιμο είναι τα τρία δευτερόλεπτα σοβαρής έκφρασης του Λούκα που μου λέει: «Χρειαζόμουν έναν τέτοιο δυναμικό λόγο, ευχαριστώ», και μένει πίσω για να πιάσει τον στόχο του. Τρέξιμο, ρε παιδιά, είναι ο Τζιοβάνι που συναντώ ξανά στο σαράντα και του λέω: «Είμαι εδώ δίπλα σου, σε ακολουθώ».Εκείνος μου γελάει σαν να με είχε ανάγκη.Ένιωσα την ανάγκη του και του έδωσα την δική μου/ Πιο πολύ τρέξιμο είναι όμως ο σιωπηλός βούρκος μας στον τερματισμό, η αγκαλιά με τον Τζιοβάνι, η δική του πατρική αγκαλιά.Η αγκαλία εκείνη με ενωμένα μέτωπα,μέσα στον ιδρώτα.Πιο γλυκός από τα ωραιότερα αρώματα του κόσμου. Συναισθήματα που αμφιβάλλω πως έχουν καταγραφεί ποτέ από ψυχολόγους ή κάποιους άλλους. Πέντε λεπτά μετά, έρχεται ο Λούκα, επιλέγει να με αγαπήσει με μια δυνατή αγκαλιά· «Ευχαριστώ για όλα», μου λέει, «το έκανα χάρη σε εσένα». «Εγώ σε ευχαριστώ, Λούκα, και συγγνώμη που φώναξα». Τρέξιμο είναι επίσης, λίγο αργότερα, ο άνθρωπός σου· εκείνος που ξεγέλασε το security, βούτηξε μέσα και κλαίτε μαζί αγκαλιά.Να σου λέει κλαίγοντας πως είναι περήφανος για σένα,να νιώθεις τον παλμό του σαν να έτρεξε και εκείνος μαζί. Αν όλα αυτά δεν είναι τρέξιμο, τότε δεν ξέρω τι είναι — ή πού αλλού μπορώ να τα βρω. Κι αν υπάρχει άλλο τέτοιο μέρος, θα σταματήσω  το τρέξιμο για να πάω εκεί.

Παρατήρησα επίσης ότι το να γράφω με ειλικρίνεια για το τρέξιμο και να γράφω με ειλικρίνεια για τον ευατό μου είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα.(Χαρούκι Μουρακάμι)

Είναι στιγμές..

Βασίλης Γ Βασιλαράκης

Δρομέας Μαραθωνίου