Μια μικρή ιστορία για τον 'κλέφτη' στιγμών.Είναι εύκολο να τον πιάσουμε αλλά δύσκολο να τον φυλακίσουμε.
Ξημερώνει Κυριακή.
Κυριακή 27 Οκτωβρίου.
Ο καιρός στην Κάρπαθο φοβερός. Είναι ακόμα καλοκαίρι. Ήλιος, ελαφρύ αεράκι.
Τρεις φίλοι από Αθήνα για το τριήμερο.Η Ράνια, ο Θάνος και ο Στέφανος.
Φίλοι. Αθλητές.Στην παρέα και η Ματίνα μας.
Όλα τα παραπάνω φωνάζουν μία λέξη: Long run.
Ξυπνάω. Λίγο νερό όπως πάντα.
Δεν κάνω τίποτα αν δεν πιω νερό μόλις ξυπνήσω.
Πιάνω το κινητό. Μηνύματα από χθες, stories, posts, αθλητικά, νέα της ημέρας.
Μήνυμα από τα παιδιά για να βρεθούμε σε 20 λεπτά.
20 λεπτά scrolling, χωρίς καν να το καταλάβω.
Έχω τη δικαιολογία του κανονίσματος.
Βρισκόμαστε. Ξεκινάμε.
Τι ωραία. Έχει αλλάξει η ώρα, έχουμε ενέργεια, χαρά και διάθεση.
Το κινητό πάλι εκεί.
Πρώτο βίντεο και φωτογραφία στα 500 μέτρα.
Τελειώνει το long run.
Δεν χρειάζεται να πω πόσα βίντεο και φωτογραφίες βγήκαν.
Τελειώνουμε. Αναμνηστικές φωτογραφίες.
Όχι μόνο μία. Πολλές.
Φωτογραφίες του χυμού, του καφέ, των παπουτσιών,stories.
Περάσαμε τέλεια. Οι ενδορφίνες μας στο full.
Αλλά…
Περάσαμε όμως πραγματικά ωραία;
Ή πέρασε περισσότερο ωραία ο κλέφτης στιγμών;
Φαντάσου όλο αυτό χωρίς τον κλέφτη.
Ο κλέφτης είναι στο κινητό.
Εμείς όμως, οι συνεργοί του.
Είμαστε πάντα εμείς. Για όλα είμαστε υπεύθυνοι εμείς.
Πιάσε τον κλέφτη και φυλάκισε τον.